روانشناسی بالینی

  • تاریخ انتشار : ۱۳۹۸/۰۳/۰۲
  • نظرات : بدون دیدگاه

معرفی:

روانشناسی بالینی شاخه ای از روانشناسی است که با ارزیابی و درمان بیماری های روانی،رفتار نابهنجار و مشکلات روانپزشکی سر و کار دارد.این حوزه علم روانشناسی و درمان مشکلات پیچیده انسان ها را یکپارچه میکند.

تاریخچه:

تاثیر اولیه بر روی روانشناسی بالینی مربوط به کار زیگموند فروید روانکاو اتریشی است.یکی از عقایدی که او بر آن تمرکز داشت این بود که بیماری های روانی مواردی هستند که بوسیله ی صحبت با بیمار درمان می شوند.

همچنین لایتنر ویتمر اولین کلینیک روانشناختی را در سال ۱۸۹۶ با تمرکز بر روی کمک به کودکانی که ناتوانی های یادگیری دارند تاسیس کرد و اولین کسی بود که برای اولین با اصطلاح بالینی را در سال ۱۹۰۷ معرفی کرد.

ارزیابی در طول جنگ های جهانی:

در طول جنگ جهانی اول و دوم ار ابزار های روانشناختی مفید برای ارزیابی بالینی افرادی که در جنگ جهانی دچار مشکلات روانشناختی و روانپزشکی شده بودند استفاده شد.مهم ترین مسئله ای که در آن زمان وجود داشت  در حال حاضر آن را به عنوان اختلال استرس پس از آسیب (PTSD ) میشناسیم

رویکردها:

رویکرد روانپویشی: این رویکرد توسط کارهای فروید رشد پیدا کرد،او معتقد بود ناهشیار نقش مهمی در رفتار ما بازی می کند.روانشناسانی که از درمان روانپویشی استفاده می کنند از تکنیک هایی مانند تداعی آزاد،تحلیل رویا بهره می برند.

رویکرد شناختی- رفتاری: این رویکرد از دو جزء رفتار و شناخت های افراد شکل می گیرد.درمان شناختی برگرفته از دیدگاه شناختی  آرون بک و دیدگاه رفتاری واتسون است.درمان شناختی رفتاری بر تغییر افکار و رفتارهای نابهنجار افراد تمرکز می کند

رویکرد انسان گرایی: این رویکرد بر اساس کارهای آبراهام مزلو و کارل راجرز رشد کرده است.این رویکرد بر مفاهیمی مانند: خودشکوفایی تاکید دارد